Nieidealna. Prawdziwa. I właśnie dlatego piękna.

Nie mam idealnego życia z Instagrama.
Nie zawsze wstaję uśmiechnięta, czasem piję kawę zanim cokolwiek powiem, a czasem milczę, bo lubię ciszę.
Ale mam swoje rytuały.
Pierwsza kawa, kiedy dom jeszcze śpi — wtedy świat jest tylko mój.
Czytam, marzę, patrzę jak niebo nabiera koloru.
Lubię ten moment, w którym dzień dopiero się budzi, a ja mam wrażenie, że wszystko jest możliwe.

Potem przychodzi druga kawa, już głośniejsza – z dziecięcym śmiechem w tle.
Czytamy bajki, oglądamy Bluey, a między tym wszystkim – ja próbuję złapać chwilę oddechu.
To moje życie – trochę w biegu, trochę w chaosie, ale pełne miłości i sensu.
Były dni, kiedy się gubiłam.
Kiedy zapomniałam, że oprócz bycia mamą, jestem też kobietą.
Z marzeniami, pragnieniami, z czułością, której nie można zamknąć w pudełku między obowiązkami.
Zdarzało mi się być silną tylko na zewnątrz.
Ale wieczorami, gdy wszystko cichło, siadałam z kubkiem herbaty i pozwalałam sobie na chwilę prawdy.
Na łzy, na śmiech, na ciszę.
Bo właśnie wtedy, w tej prostocie, odnajdywałam siebie.

Kiedyś myślałam, że muszę wszystko udźwignąć sama.
Dziś wiem, że siła nie polega na twardości, tylko na wrażliwości.
Na tym, że mimo strachu wciąż próbuję.
Że potrafię zaczynać od nowa, nawet jeśli się boję.
Uwielbiam naturę, zapach ziół i ciepło słońca na skórze.
Lubię długie rozmowy, ciszę, spojrzenie, które mówi więcej niż słowa.
Czasem uciekam myślami do Warszawy — mojego miasta, mojej przestrzeni, do której kiedyś wrócę.
Tam nauczyłam się odwagi. Tam nauczyłam się siebie.

Nie jestem idealna.
Nie muszę być.
Bo prawda jest o wiele piękniejsza niż perfekcja.

Jestem kobietą, która czuje.
Która się śmieje, choć czasem chce płakać.
Która dba o innych, ale uczy się dbać też o siebie.
Jestem mamą. Jestem sobą.
I jestem wystarczająca.

A może nawet trochę wyjątkowa.