Małe kroki do normalności

Są takie poranki, kiedy świat jeszcze śpi.
Dzieci jeszcze śpią , kawa stygnie w kubku, a ja przez chwilę mogę po prostu być, bez udowadniania bez pośpiechu, bez siły na pokaz.
I wtedy przychodzi ta myśl, bardzo delikatna:
„Może ja naprawdę jeszcze mogę wrócić do siebie.”
Czasem przez lata człowiek żyje tak, jakby stał z boku własnego życia, robi wszystko dla innych, dba, organizuje pomaga.

A siebie odkłada gdzieś na później.
Były w moim życiu momenty trudne — takie, które uczą pokory i sprawiają, że kobieta zaczyna bardziej milczeć niż mówić. Nie dlatego, że nie ma nic do powiedzenia… tylko dlatego, że zbyt wiele musiała unieść sama.

Ale dziś wiem, że nawet po najcięższych etapach można zacząć od nowa, cicho, spokojnie, bez wielkich słów.
Życie nie zaczyna się wtedy, kiedy wszyscy inni są zadowoleni.

Bo ja nie jestem tylko matką.
Nie jestem tylko kobietą, która „musi dać radę”. Nie jestem tłem.
Jestem sobą. I nawet jeśli droga przede mną jest jeszcze długa, to jedno już się zmieniło, nie stoję w miejscu, idę. Ale w swoją stronę.
I to jest początek wolności.